tak.
to o mnie.
kiedyś miałam 3 podejścia do oddawania krwi, ale udało się tylko raz, ponieważ nieco za słabe były wyniki.
ale tak w zasadzie to dobrze że tylko tyle, bo wtedy dowiedziałam się, że choruję na boreliozę. więc moja krew tylko szkodziła. :(
a teraz wcale krwi nie mogę oddawać z powodu popsutej tarczycy.
i na prawdę czuję z tego powodu żal. i taki, jakiś smutek.
w tym tygodniu poszłam do punktu krwiodawstwa, ponieważ chciałam się zgłosić na dawcę szpiku.
no i niestety.
tarczyca znowu zrobiła szlaban.
nic z tego.
strasznie było mi przykro z tego powodu.
tak bardzo mi na tym zależało.
może za bardzo.
to dziecinne.
niby "stara baba" jestem...
ale tak mnie w gardle żal ścisnął...
taka żałość ogarnęła.
normalnie mi łzy w oczach stanęły.
ale ja tak mam.
o beczenie u mnie łatwo.
piątek, 11 marca 2016
wtorek, 8 marca 2016
szarpnięcie nerwa
dzisiaj była sprawa w sądzie dotycząca odrzucenia spadku (czyt. długów) po bracie mojego ojca.
będąc w pełni świadomą swoich czynów - postanowiłam nie dzwonić do "ex" z przypomnieniem o terminie sprawy. w trakcie małżeństwa byłam dla niego sekretarką przypominającą o wielu sprawach. ... bo jak mu nie przypomniałam i czegoś nie zrobił... to była moja wina... bo mu powinnam przypomnieć
a teraz już tą sekretarką być nie muszę. i nawet miałabym sama do siebie pretensje, gdybym mu znowu o czymś przypomniała.
sprawa miała się zacząć o 8.30
o 8.29 zadzwoniłam do "ex" z pytaniem gdzie jest.
usłyszałam:
- o kurwa! sprawa w sądzie! zapomniałem! o której ma być?
- właśnie teraz.
- o kurwa!
baran miał szczęście, ponieważ sędzina przyszła pół godziny później a przede mną była jeszcze jakaś kobieta i brat w dokładnie takiej samej sprawie jak ja.
baran zdążył.
ale czy usłyszałam jakieś przepraszam?
powiedziałam mu dosyć spokojnie acz stanowczo kilka zdań co o jego zachowaniu myślę.
a on?
- no co? no zapomniałem.
nawet nie raczył na mnie popatrzeć i tylko obrażony furknął na mnie z lekceważeniem:
- już skończ z tym komentowaniem!
na co też usłyszał kilka "miłych" słów ode mnie.
odzywał się do mnie lekceważąco, z wyższością nawet nie patrząc w moją stronę.
... może powinnam mu jeszcze podziękować, że raczył przyjść????
po sprawie usłyszałam na odchodne tylko krótkie: sorki, nie mam dla siebie wytłumaczenia.
będąc w pełni świadomą swoich czynów - postanowiłam nie dzwonić do "ex" z przypomnieniem o terminie sprawy. w trakcie małżeństwa byłam dla niego sekretarką przypominającą o wielu sprawach. ... bo jak mu nie przypomniałam i czegoś nie zrobił... to była moja wina... bo mu powinnam przypomnieć
a teraz już tą sekretarką być nie muszę. i nawet miałabym sama do siebie pretensje, gdybym mu znowu o czymś przypomniała.
sprawa miała się zacząć o 8.30
o 8.29 zadzwoniłam do "ex" z pytaniem gdzie jest.
usłyszałam:
- o kurwa! sprawa w sądzie! zapomniałem! o której ma być?
- właśnie teraz.
- o kurwa!
baran miał szczęście, ponieważ sędzina przyszła pół godziny później a przede mną była jeszcze jakaś kobieta i brat w dokładnie takiej samej sprawie jak ja.
baran zdążył.
ale czy usłyszałam jakieś przepraszam?
powiedziałam mu dosyć spokojnie acz stanowczo kilka zdań co o jego zachowaniu myślę.
a on?
- no co? no zapomniałem.
nawet nie raczył na mnie popatrzeć i tylko obrażony furknął na mnie z lekceważeniem:
- już skończ z tym komentowaniem!
na co też usłyszał kilka "miłych" słów ode mnie.
odzywał się do mnie lekceważąco, z wyższością nawet nie patrząc w moją stronę.
... może powinnam mu jeszcze podziękować, że raczył przyjść????
po sprawie usłyszałam na odchodne tylko krótkie: sorki, nie mam dla siebie wytłumaczenia.
piątek, 4 marca 2016
Wałęsa
z pewnością jest symbolem zmian w Polsce.
wg mnie nikt nie ma prawa temu zaprzeczyć.
natomiast jaka powinna być ocena jego działań... cóż ... wersji jest wiele i są one zmienne.
w tamtych czasach byłam kurduplem - pamiętam tamte czasy z poziomu huśtawki i sanek.
jak odbieram Wałęsę teraz? patrzę na niego, jak na człowieka a nie historyczny symbol.
a raczej "patrzę".
bo patrzeć na niego i słuchać go ... noooo... nie jestem w stanie.
oglądałam wywiad jaki z nim przeprowadziła ostatnio Monika Olejnik.
jest... ekhm....
megalomania go rozsadza.
rozbujałe ego już się nie mieści w jego ciele i umyśle. i w kadrze kamery też się nie mieściło.
jest dla mnie prostym gościem po zawodówce.
niby powinien nabrać jakiejś ogłady, dobrego wychowania i prawidłowego sposobu wysławiania się.
:/
ciągle było słychać: JA!
JA! JA! JA!
JA! JA! JA!
on sam walczył, on negocjował. on wszystko przewidział. on wymusił obecność przedstawicieli kościoła, bo wiedział co będzie dalej. on był za odważny.
czytałam biografię Danuty Wałęsowej. moja mama też czytała.
napisała, że mąż często wygrywał w totolotka. i jakimś trafem wtedy, gdy były potrzebne pieniądze.
mieli do swojej dyspozycji dwa mieszkania połączone w całość. a sama wiem, że w tamtych czasach na takie profity mogli liczyć ludzie dobrze ustawieni.... w moim bloku połączone w ten sposób dwa mieszkania miał prezes jakiegoś państwowego przedsiębiorstwa.
wozili Wałęsową samochodem po świniaka....
... oj.... było w tej książce wiele zastanawiających rzeczy (teraz już nie pamiętam konkretów).
i rodzice potwierdzali, że bez zgody władz pewne sprawy nie mogły mieć miejsca. również bez ogromnych pieniędzy przesyłanych z zachodu i z Watykanu.
dla mnie przebieg tamtych wydarzeń to jedna wielka fikcja modyfikowana wedle bieżących potrzeb. zbyt wiele osób ma interes w tym, aby wydarzenia były przedstawiane w ten a nie inny sposób.
ps.
mój ojciec jest bardzo podobny do Wałęsy. fizycznie i z zachowania, sposobu mówienia. też ma przerośnięte ego.
wg mnie nikt nie ma prawa temu zaprzeczyć.
natomiast jaka powinna być ocena jego działań... cóż ... wersji jest wiele i są one zmienne.
w tamtych czasach byłam kurduplem - pamiętam tamte czasy z poziomu huśtawki i sanek.
jak odbieram Wałęsę teraz? patrzę na niego, jak na człowieka a nie historyczny symbol.
a raczej "patrzę".
bo patrzeć na niego i słuchać go ... noooo... nie jestem w stanie.
oglądałam wywiad jaki z nim przeprowadziła ostatnio Monika Olejnik.
jest... ekhm....
megalomania go rozsadza.
rozbujałe ego już się nie mieści w jego ciele i umyśle. i w kadrze kamery też się nie mieściło.
jest dla mnie prostym gościem po zawodówce.
niby powinien nabrać jakiejś ogłady, dobrego wychowania i prawidłowego sposobu wysławiania się.
:/
ciągle było słychać: JA!
JA! JA! JA!
JA! JA! JA!
on sam walczył, on negocjował. on wszystko przewidział. on wymusił obecność przedstawicieli kościoła, bo wiedział co będzie dalej. on był za odważny.
czytałam biografię Danuty Wałęsowej. moja mama też czytała.
napisała, że mąż często wygrywał w totolotka. i jakimś trafem wtedy, gdy były potrzebne pieniądze.
mieli do swojej dyspozycji dwa mieszkania połączone w całość. a sama wiem, że w tamtych czasach na takie profity mogli liczyć ludzie dobrze ustawieni.... w moim bloku połączone w ten sposób dwa mieszkania miał prezes jakiegoś państwowego przedsiębiorstwa.
wozili Wałęsową samochodem po świniaka....
... oj.... było w tej książce wiele zastanawiających rzeczy (teraz już nie pamiętam konkretów).
i rodzice potwierdzali, że bez zgody władz pewne sprawy nie mogły mieć miejsca. również bez ogromnych pieniędzy przesyłanych z zachodu i z Watykanu.
dla mnie przebieg tamtych wydarzeń to jedna wielka fikcja modyfikowana wedle bieżących potrzeb. zbyt wiele osób ma interes w tym, aby wydarzenia były przedstawiane w ten a nie inny sposób.
ps.
mój ojciec jest bardzo podobny do Wałęsy. fizycznie i z zachowania, sposobu mówienia. też ma przerośnięte ego.
Subskrybuj:
Posty (Atom)