poniedziałek, 30 listopada 2015

działanie mózgownicy

odwykłam od nauki.
czym innym jest dla mnie zapoznawanie się z "pracowymi" procedurami/przepisami - jakoś inaczej to się przyswaja. jest jakieś połączenie z dotychczas wykonywanymi czynnościami, z praktyką.
teraz zaczyna się nauka.
muszę jakoś... nauczyć się uczyć.
odsuwam od siebie myśl o sesji egzaminacyjnej - egzaminy zawsze mnie nieco paraliżowały.
nieco? - raczej bardzo.
myślę jednak, że dam sobie radę. lepiej lub gorzej - ale dam sobie radę.

całe to studiowanie co raz bardziej mi się podoba.
obawy związane z egzaminami  mam - ale pomimo to jestem pozytywnie nastawiona.
jakoś zaczyna mnie to powoli wciągać.
zostaliśmy zaproszeni na zebranie koła socjologicznego - i tak sobie pomyślałam, że.... chyba się w to zaangażuję , chyba zacznę tam chodzić.

i tak sobie myślę, że jest to dla mnie dobry wiek, dobry czas w życiu na to moje spóźnione studiowanie.
po liceum byłam zbyt zagubiona, aby wiedzieć co chcę robić. taka sierotka marysia wypchana kompleksami.
próbowałam studiować jeszcze w trakcie małżeństwa. ... ale nie miałam siły, aby wywalczyć sobie czas na naukę, czas dla siebie i wtedy już siedziałam w niezłej depresji.

podobno do trzech razy sztuka :)
wierzę, że mi się uda.
wierzę, że będzie dobrze
:)




czwartek, 26 listopada 2015

robak zawiści

kiedyś miałam czas, że rozmawiałam szczerze ze swoją bratową.
sprawiała wrażenie, że jest przyjazna...
teraz bardzo żałuję, że trochę się przed nią otworzyłam.
jeszcze kilka lat temu myślałam, że będę miała z kim pogadać o moich babskich sprawach.

moja mama dawała mi sygnały, że moja bratowa jest fałszywa, że udaje. że wobec niej gra uprzejmą a w środku nas (naszej rodziny) nienawidzi... ale potrzebuje pomocy mojej mamy....
doskonale wiem, że bratowa nienawidzi mojego ojca - mówiła mi to wprost. a ostatnio moja mama powiedziała, że bratowa wychodząc z domu na pożegnanie zaczęła mojego ojca w policzek całować....


w ostatnich miesiącach córka mojego brata co raz bardziej otwiera się przed moją mamą, a swoją babcią.
 dziewczyna ma 13 lat.
mówi, że już ma dość swojego domu, że chciałaby się stamtąd wynieść.
ma dość wrzasków, krzyku, kłótni między rodzicami....
ma dość ciągłego kontrolowania każdego kroku, każdego sms-a, każdego zdjęcia w telefonie....
ma dość presji, że musi być w szkole ze wszystkiego najlepsza....
chce mieć prawo, aby czegoś nie umieć... a od mamy słyszy krzyk, że jak ona czegoś nie rozumiała to siedziała nad książkami całą noc, aż zrozumiała....
ma dość ciągłego upominania, aby się dobrze prowadziła.... bo oznaką złego prowadzenia się jest potuszowanie rzęs lub pomalowanie błyszczykiem ust.... złym prowadzeniem się jest nałożenie fikuśnego ubrania na szkolną dyskotekę....
bratowa zaczyna już mówić, że trzeba zacząć chodzić do kościoła.... bo jej córka musi mieć bierzmowanie, żeby w przyszłości móc być matką chrzestną.... a przecież I. nienawidzi chodzić na religię, kompletnie nie rozumie tekstów o chmurkach, aniołkach i barankach....
... ma nadzieję, że jak jej młodsza siostra podrośnie, to mama przestanie tak bardzo się nią interesować i będzie bardziej naciskała na siostrę... a jej da trochę spokoju...

I. mówi, że tata w domu nic nie znaczy, że jest malutki. mama rządzi i ciągle krzyczy.
a jak mama wraca z pracy - to robi przegląd ich nowego idealnego mieszkania.... sprawdza, czy bibeloty stoją na miejscu, sprawdza, czy w łazience jej kosmetyki stoją na miejscu i czy nic w nich nie ubyło....
totalna kontrola wszystkiego.
bratowa kontroluje też, co mówi mój brat...
moja mama nigdy nie może dowiedzieć się od niego, co się dzieje, jakie mają plany, bądź co ile ich kosztowało. brat nigdy nic nie wie.
a gdy bratowa chce powiedzieć, co się u nich dzieje zaczyna od: "a mówił ci H. o....? ... nie? a to ja ci powiem..." w ten sposób kontroluje, czy brat cokolwiek mamie powiedział.
brat jest już przetresowany przez żonkę.

bratowa twierdzi, że oni stanowią idealną rodzinę.
gdy jesteśmy wszyscy razem - to bratowa ciągle jest uwieszona u szyi brata. wiecznie stęskniona i kochająca.

moja mama mówi, że  moją bratową męczy to, że... ona musi chodzić do pracy i nie wie co się w domu dzieje....

I.  mówiła, że jej mama nas bardzo nie lubi. nie lubi mnie i mojej córki. uważa że moja córka się źle prowadzi.

bratowa nie może znieść, gdy moja mama mówi coś dobrego o mnie bądź mojej D.
już wiem, że drażni ją to że zaczęłam studiować. jest jedyną osobą, która skrytykowała moją naukę.

i takich zachowań, tekstów, półsłówek, gestów... jest multum.


...to błąd: moja chęć bycia szczerą wobec niej.
żałuję. bardzo żałuję.


ale za to teraz moja złośliwość rozwinie skrzydła.
:)
będę ją podsycała, aby bratowej grać na nerwach.
będę się starała zachowywać dyplomatycznie, ale szpileczki z uśmieszkiem będę wciskała
:D!

i postaram się, aby córka brata znalazła we mnie wsparcie. bardzo szkoda mi dziewczyny.





piątek, 20 listopada 2015

oj... oj...

oj.... niepokojące ....
oj.... dziwnie się poczułam....

koleżanka z grupy na studiach jest 4 lata starsza. ma 4 córki. i chyba dosyć wcześnie zaczęła, bo 3 już usamodzielnione.
i ma.... ma już wnuka.

ostatnio w pracy rozmawiałam z klientką, rocznik 1970.... i okazało się, że ma już 1.5 rocznego wnuka....

dzisiaj rozmawiałam z klientem rocznik 1972.... i uparcie twierdził, że jest już człowiekiem starej daty.


kurde.

aż się dziwnie z tym poczułam.
to ja jakiś stary pryk zaczynam się robić????

eeeeee....... eeeekkkhhhmmmmmm.....
no nie.
nie może tak być.





poniedziałek, 16 listopada 2015

age of panic

jak to będzie rozwiązane?
przecież muszą coś z tym zrobić.
nie może być tak, że fanatycy będą siali terror i niszczyli wszystko dookoła....

fakt - chrześcijanie też wyrżnęli miliony niewinnych ludzi w swoim czasie.... zniszczyli wiele dzieł sztuki, literatury.... bo nie było po ich myśli. zniszczyli kultury ameryki łacińskiej, andów. niszczyli wszystko. w swoim czasie wymyślili pojęcie świętej wojny, aby zabijanie było zgodne z wolą boga.

i czym się wtedy różnili od tego, co teraz robią muzułmanie?
myślę, że niczym.
technologią z pewnością.
no ale krótko myślałam.
może źle myślę.


ale tego przecież trzeba było się spodziewać - w tej masie uchodźców terrorystów jest jeszcze wielu i będą mieli oparcie w fanatykach mieszkających już w krajach zachodnich.



PASUJĄCY KAWAŁEK



i tak sobie jeszcze pomyślałam, że to jest tak samo jak z tą patologią, która mieszka piętro niżej...
pewne rodzaje przemocy można zwalczyć, zdusić jedynie jeszcze większą przemocą.
i nie ma innego wyjścia.
i aby to zrobili ponosząc jak najmniejsze straty własne.

druciak

moja córa jest druciakiem :D

szczęśliwie - dzisiaj nastąpiło odrutowanie zębów mojej D.
:)
i mam nadzieję, że nie będzie jej bardzo bolało. choć już sobie coś na ból łyknęła.

a mało brakowało - a by nic z tego nie wyszło.
myślałam, że nastąpi zasada czarnej serii... ponieważ po raz kolejny byłam bliska wybuchnięcia.

najpierw były przeboje z wyrywaniem zęba. przekładanie terminów wyrywania i co za tym idzie terminu  wizyty u ortodontki.
no ale wyrwać się udało.
w ostatni piątek byłyśmy umówione do ortodontki - ale okazało się, że rejestratorka zapewniła zbyt mało czasu pomiędzy innymi pacjentami i nie dałoby rady zamocować łuków.
no to kolejna wizyta była umówiona na dzisiaj.
wyjechałyśmy odpowiednio wcześnie i od razu na wstępie władowałyśmy się w potężny korek.
ki czort!!!!!
na bardzo ruchliwym rondzie stało kilku policjantów i przekierowywali ruch na inne ulice. i wszystko dookoła było oczywiście zakorkowane. część ważnej ulicy była zamknięta dla ruchu.
zadzwoniłam do ortodontki uprzedzić, że się spóźnimy..... obiecała poczekać.... no ale przecież też nie będzie czekała nie wiadomo ile.
D. była jej ostatnią pacjentką dzisiaj.... istniało duże zagrożenie, że zabieg dzisiaj znowu nie będzie wykonany.
ale.... uffff...... spóźniłyśmy się tylko 15 minut.



w gabinecie dowiedziałam się , że.... jakiś facet spowodował wypadek. miał 2,5 promila. (właśnie doczytałam w necie, że na przejściu dla pieszych potrącił 2 osoby)
powinien dostać maksymalny możliwy wyrok.
moja mama powiedziała, że osoba wsiadająca za kierownicę w takim stanie powinna być sądzona jak morderca.


niedziela, 15 listopada 2015

... a Ty gdzie jesteś?

... gdzie mam szukać?
... jak?
... znajdziemy się kiedyś?
....będziesz mój?
czy to w ogóle możliwe?
ile trzeba czasu?
ile dróg do przejścia?



czwartek, 12 listopada 2015

popuszczanie smyczy

córcia zrobiła swoją pierwszą imprezę urodzinową.
ja i kicia zaliczyłyśmy eksmisję - spałyśmy u mojej mamy.

córa powiedziała, że było jakieś 12 osób.

czy bałam się dając jej taki luz? - jasne że tak.

z jednej strony moja D. jest wariatuńciem i roztrzepańcem...
a z drugiej strony widzę, jak korzystnie się zmienia, jej postępowanie jest co raz bardziej odpowiedzialne.

czy był alkohol? - tak.
powiedziała, że mi nie boi się przyznać, choć wie, że tego nie pochwalam.
właśnie tego ją uczę: nawet jeżeli coś przeskrobie - musi mówić prawdę, bo kłamstwo wcześniej czy później wyjdzie. (o czym kiedyś  się już sama przekonała).

gdy wróciłam do domu wszystko było posprzątane. "ślady przestępstw" poznikały.
choć wiadomo - ja, domowy Sherlock Holmes zawsze coś znajdę, wypatrzę :)

mam dużo obaw - ale luzuję jej smycz i obserwuję.

nie lubię stwierdzeń typu: "ja w twoim wieku to..." wypowiadane przez mamusie i babcie....
w czasie "gdy ja byłam w twoim wieku...." panowały zupełnie inne realia życia, inaczej funkcjonowały rodziny.
ja siebie w wieku wczesnonastoletnim nie mogłabym porównywać z moją córką.
słucham, co mówi, co planuje, słucham jej poglądów.... ze względu na postęp - ma większą wiedzę o ludziach, świecie, możliwościach.
a ja w jej wieku.... szkoda słów.



niedziela, 8 listopada 2015

wyższa matematyka

zawsze miałam problem z przedmiotami ścisłymi.
na polskim mogłam analizować nawet najbardziej bezsensowne wiersze, gdy nauczycielka zadawała jakieś pytanie - oczy wszystkich dziewczyn były skierowane na mnie. byłam ich deską ratunku.
i jako deska zawsze starałam się wspierać klasę. (klasa żeńska)
natomiast przedmioty ścisłe....
cóż....
nawet drzazgą nie byłam.
choć nie.
drzazgą jednak byłam.
takie całkiem okrągłe zero jednak ze mnie nie było.
tak.
byłam i jestem matematyczną drzazgą.

ale dzisiaj nawet w to zwątpiłam.
do liczenia musiałam użyć paluszków.

chodzi o to..... ile lat kończy teraz moja córka.
urodziła się w 2001 roku.
gdy rodzinka wchodziła z prezentami padło pytanie: to ile kończysz lat?
D. mówi, że 13.
ja zdziwiona, poprawiam że 14.
bratowa, D.  i mama huzia na Józia (czyli na moją biedną osóbkę), że D. ma rację.
brat mnie po cichu wspiera... ale nas we trzy zakrzyczały.
no to ja uszy po sobie.... kurde.... aż tak nie umiem liczyć?
moja pewność wątłych zdolności matematycznych została brutalnie zdeptana.
jak już wszyscy poszli.... to sobie siadłam.
przełączyłam swój mózg w tryb myślenia.
wolno szło, ale szło....
uruchomiłam funkcję paluszków.
matematyczne przetwarzanie danych ruszyło....
i jak nic wychodzi mi, że córa kończy lat 14.

wołam D. i jej mówię.
a ta protestuje.
a ta pokrzykuje, że się nie znam.
a ta mi nawet od hipokrytek ... /???? czemóż to/
to dałam jej kartkę papieru- mówię: rozpisz sobie wszystkie lata i policzymy razem.
rozpisała.
liczymy.
przy roku 2006 zaczęła głośniej protestować.
dostała słowotoku.
przerwała ciąg liczenia.
no to ja jej: zaczynamy liczyć od początku!
liczymy....
wyrzuciła zeszyt na podłogę pokrzykując, że się nie znam.

zadzwoniłam do mamy....
mówię jej o moim matematycznym odkryciu.
mama szczerze zadziwiona.
powiedziała, że sobie rozpisze na kartce i sama policzy.
po chwili dzwoni.... przyznaje mi rację.

moja matematyczna drzazga triumfuje :D!





tydzień siedziałam na zwolnieniu lekarskim.
dobrze mi z tym było pomimo kontuzji.
jutro do pracy.
jestem na prochach przeciwbólowych a głowa od rana boli : (

sobota, 7 listopada 2015

u doktorów

byłam ci ja u ortopedy.
no cóż....
może mnie tak łamać w przyszłości...
mam nagrzewać, naświetlać, jakieś rehabilitacyjne podłączanie pod prąd powinnam sobie strzelić.
:) pomyśli się.
a gdy lekarz oglądał mojego potłuczonego kiedyś paluszka.... stwierdził że mam płaskostopie części środkowej stopy i powinnam nosić specjalne wkładki do butów.

to się dowiedziałam :)


tarczycowo  wyniki mi się rozjechały.
ale zrobiłyśmy z doktorką plan naprawczy i będzie git :)
i nie powiem - może dlatego, że mi wyniki poleciały ostro w dół - uchodowałam sobie całkiem przyzwoite paznokcie :)
ale przez te zawirowania z hormonami - gdy śpię jest mi czasami zimno i bez skarpet się nie da. a czasami jest tak, że się strasznie pocę. aż w środku nocy koszulkę muszę zmieniać i pościel jest wilgotna.
teraz mam nadzieję, że wszystko znowu się uspokoi.

na własne "ryzyko"

gusta i guściki ;)
a to uwielbiam.




czy w tym tekście nie ma prawdy?
kto nas okłamuje? kto wykorzystuje?
kto nas wysysa?
jacy jesteśmy w snach, marzeniach a jacy w życiu....

Córko weź perły Ziemi, 
klejnoty zwierzęcych praw. 
Mają świętą moc Sheol. 
Wiele lat - dla mnie chwil - byłem jak grom. 
Uczyłem cię. 
Z wilka wilk, z nędzy nędza, a z krwi krew. 

Kto ssał... Bóg albo wąż? 
Kto ssał? 
Ktoś kłamie wciąż i ssie. 

Za mną car, loch i potop. 
Mijałem słońca i trwam. 
- Dawna bestia, smok 
- Dziś człek. 
Demon siał 
Mielił 
Żył. 
Zapomniał król, kościół i ty. 
Z wilka wilk, z nędzy nędza, a z krwi krew. 

Kto ssał... Bóg albo wąż? 
Kto ssał? 
Ktoś kłamie wciąż i ssie. 

Idzie armia. 
Zejdź! 
Fallus, wymię. 
Zejdź! 
Ciepły czarci kult. 
Idzie armia. 
Zejdź w dół, wstąp do piekła. 
Tam nikt nie musi tak jak ty 
- W snach kląć a w życiu ślinić się!

czwartek, 5 listopada 2015

listopad



tekst:

pierwszy znak, jakby z wnętrza wydobył się chmur,
bez tchu, bez sił, bez wiary - znak.
jakby ktoś mocno chciał mi przypomnieć,
że jest za kłębem brudnej pary porządek gwiazd 

całą noc, nie mogłem spać,
amfetamina ma gorzki smak.

czuje, że znów będę się bać,
mimo, że ktoś daje mi znak,
Mała Ty wiesz, dławi mnie tlen,
a każdy dzień wymyka się.

druga zero trzy, nie ma dokąd iść.

jak mogłeś odejść stąd,
w taką nieludzką noc?

moja głowa chce, moja głowa znać, 
moja głowa, moja głowa, moja głowa, moja głowa,
jakiś powód.

na całe szczęście wiem jak rade dać bez wiary,
znalazłem wielu, którzy drogę pokazali,
przez całe życie na najwyższej pędzą fali 
pochmurne niebo im na głowy się nie zwali.

czemu mnie zostawił?
czemu się oddalił?

musiałem znowu się schlać,
nie widać drogi we mgle,
listopad włazi do miast,
na dole dzieje się źle.

musiałem tulić brudne ciała suk,
musiałem stracić przeźroczystość na którejś z tamtych dróg.

i jeszcze nie ocalają mnie,
i jeszcze nie ocalają mnie,
i jeszcze nie ocalają mnie,
noce płaczu i modlitwy.

tyle razy próbowałem,
szeptów, celebracji, miłosnych zaklęć, kłamstw.

tak mi przykro,
o tak mi przykro,
chciałbym jeszcze raz.

środa, 4 listopada 2015

ot patologiczna codzienność

piętro niżej mieszka sobie patologia.

gdy się wprowadzałam do mojego mieszkania - było gorące lato. upalne.
pierwsza awantura, którą słyszałam, była bardzo ostra. wyzwiska, łomot, krzyki...
byłam w szoku.
siedziałam na łóżku jak zamurowana.

... ale 3 dni później też się nieźle działo!
godzili się.
były takie jęki, ochy i achy... że pół osiedla słyszało, jak facet jej dogadza.

jakieś 2 miesiące później była kolejna awantura. też na ostro było.
a następnego dnia wieczorem na ławeczce przed blokiem ona siedziała mu na kolanach i towarzystwie znajomych wesoło rozmawiali przy piwie.

i tak jest cały czas.

dzieci szkoda.
wiem, że mają wyrobioną niebieską kartę, mają kuratora.

a dzisiaj...
po 19 wychodzę z reklamówkami wypchanymi jakimiś papierami, opakowaniami po napojach (zbieram tzw. frakcję suchą). czekam na windę.
i kto do mnie wesoło macha siedząc na schodach na półpiętrze?
patologiczna sąsiadka i jej facet.
zapraszają mnie wesoło na piwo. i serek dobry mają. a i kiełbaska też się znajdzie!
istna sielanka.

2 godziny później już słychać było podniesione głosy. kłócili się.
może dzisiaj też łomot będzie?

i tak obserwuję to od kilku lat..... najpierw razem piją, potem się biją, a potem godzą.

brat mi mówił, że w takich sytuacjach , nawet jeżeli jest wzywana policja - to potem i tak "kochająca żona" odwoła zeznania. przerabiał to wielokrotnie. ojciec też potwierdza. obaj z policyjnych szeregów.

przemocowiec ugnie się jedynie przed kimś silniejszym.
innych, racjonalnych argumentów nie uznaje, nie rozumie.



wtorek, 3 listopada 2015

do trzech razy sztuka

udało się! :)
trzecie podejście - ząb córci wyrwany!

poszło całkiem nieźle. młoda wyszła zadowolona z gabinetu.
jak przestało działać znieczulenie - jakoś nie kwęczała, krew strasznie się nie lała.
ogólnie - ok
:)

dzisiaj zamówiłam tort na urodziny D.
zaczyna 15 lat.... spora baba mi urosła.
inteligentna, zgrabna i ładna bestyjka z niej :)
najbliższą rodzinkę zapraszamy w niedzielę - zgrać nasze grafiki jest ciężką sprawą.

a generalnie D. ma urodziny 11.11.
a jak przychodziła na świat... to dodatkowo niedziela była :)

zaraz wychodzę do lekarza rodzinnego.
muszę się dopytać co dalej z moimi gnatami. co dalej z moją "pikawką"
a i jeszcze.... paluszek..... ten paluszek, co go mi stołkiem kot załatwił w zeszłym roku.... niby złamań wtedy nie stwierdzono... ale ciągle coś boli w środku :/

taaa.... paluszek.... a główka w porządku? ... no nie wiem. :)



niedziela, 1 listopada 2015

szpital

spędziłam w nim dzisiaj kilka godzin.
:)
w zasadzie powinno być :(... ale jakoś humor mi dopisuje, pomimo bólu

a co się stało?

a się kobiecina schyliła aby otworzyć zamrażarkę... i.... jak mnie coś nie strzeliło w krzyżu!
taki bardzo ostry, krótki, przeszywający ból. i  w tej samej chwili, czułam jakby mi nogi podcięło. nie byłam w stanie ustać.
przez pewien czas nie mogłam się ruszyć.
jakoś po chwili się rozruszałam i z bólem mogłam usiąść. po domu przemieszczałam się w pozycji pochylonej.
stwierdziłam, że trzeba pojechać do szpitala.
tak na wszelki wypadek.
pooglądali, prześwietlili, dali kroplówkę przeciwbólową, receptę i odesłali do domu, uszkodzeń organizmu nie stwierdzając.
receptę pojadę wykupić jutro.
jutro też podejdę do lekarza rodzinnego po zwolnienie lekarskie.
aaaa.... z tydzień sobie posiedzę na L4.

jestem zmęczona.
zmęczona ciągłym napięciem mięśni, zmęczona koniecznością pilnowania każdego ruchu, aby ograniczyć powstawanie bólu.
ale... humor mi dopisuje :)