marność

czuję swoją marność.

nie.
nie jest to teraz depresyjna pisanina.
ostatnio mam sporo energii w sobie. nie czuję w sobie takiej irracjonalnej, skręcającej moje wnętrze płaczliwej bezsilności.
wiem, że idę do przodu. daję radę.

ale czuję w sobie marność.
tak na spokojnie ... siedzę i myślę od jakiegoś czasu.

od mojej marności jest jeden wyjątek.
choć to w zasadzie nie dotyczy "mojej marności"
ten wyjątek jest osobnym bytem.

to moja córcia.
jest najwspanialszą istotką na świecie.
tak... udała mi się. jestem z niej niesamowicie dumna.

natomiast ja...


w ostatnich miesiącach troszkę się zawzięłam i zaczęłam piec jakieś proste "placki" (czyt. ciasta). nawet szarlotki 2 upiekłam.
a ostatnio przyszedł "efekt uboczny"
... dostałam rachunek za energię.
załamałam się nieco.
i zrobił się dla mnie spory problem .

tak sobie ostatnio siadłam patrząc na rachunek...
smutna to refleksja.
niby powinnam do czegoś już w życiu dojść. jakąś stabilizację powinnam mieć.
czy czuję stabilizację?
nie.
czuję się jak mrówka faraonka. którą ostatnio palcem rozgniotłam.

i znowu naszły mnie myśli wielotematowe.
w czym mogę być wzorem dla swojej córki?
jedynie w tym, jak starać się dobrze utrzymywać wzajemne relacje. jak okazywać nasze wzajemne uczucia.
wiem. mówię: tylko tyle. ale to też aż tyle.

w czym więcej mogę być wzorem?
w czym więcej chciałabym być wzorem?
w niczym.
stanowię antywzór.
w każdej dziedzinie życia mogę jej powiedzieć: nie rób tak jak ja!
i tak jej też mówię.
nie może postępować jak ja. bo do niczego w życiu nie dojdzie.



znowu zaczynam robić plan naprawczy.
ciekawe, jak długo wytrwam w zintensyfikowanym wysiłku fizycznym.
kilogramy mi przybywają. :(
nie cierpię na siebie patrzeć.
przydałoby mi się jakieś nowe ubrania kupić.... te co mam zaczynają się robić co raz ciaśniejsze. kolejnej kurtki nie jestem już w stanie zapiąć.
no tak....
tylko za co sobie coś kupię, skoro ciężko mi znaleźć pieniądze na opłacenie rachunku za prąd.
a córa mi przecież rośnie i kasa na nią idzie...
a ja już nie wyrabiam.

tak.... z moich obserwacji wynika, że tylko ludzie, którzy kasę mają, mówią, że ona nie ma takiego znaczenia, że inni niepotrzebnie przywiązują do niej nadmierną wagę...
tak... jak sobie wezmę rachunek za energię to sobie o tym pomyślę.
albo pomyślę sobie o tym, gdy już z ostatniej kurtki "wyrosnę", a córci będę kupowała książki do szkoły, a potem buty na jesień, buty na zimę, kurtkę.... a jeszcze po drodze będzie do wykupienia w aptece niejedna recepta... tak. zdecydowanie wtedy sobie o tym przypomnę.

dalej ta sama fatalna praca. perspektyw brak. podwyżek brak.
po rozliczeniu PIT-u zauważyłam nawet że w 2015 zarobiłam mniej niż w 2014.
tak. w rubryczce dochód 3500zł mniej. jak to możliwe? w 2015 mniejsze premie i brak możliwości pracy w nadgodzinach.
generalnie wmawiam sobie, że zrobienie sobie licencjata coś zmieni.
ale realnie zdaję sobie sprawę...
latka lecą. młodsza i ładniejsza, zgrabniejsza się nie robię. wręcz odwrotnie.
znajomości nie mam, więc na lepszą pracę szans brak.


odezwał się kolega...
ten od którego samochód kupiłam.
podtrzymuje ofertę. chętnie by się ze mną spotkał nie jeden raz.
a ja podtrzymuję wcześniejszą decyzję - nie chcę być jego kochanką.
... czy w przyszłości tylko takie propozycje mnie czekają?
innych brak.
jakichkolwiek brak.
a teraz to już nie liczę na cokolwiek z kimkolwiek.
nie czuję się jak kobieta.
czuję się jak tyjąca baba, której latka już lecą.
zwłaszcza, że zaczynają mnie łapać pewne babskie dolegliwości...
lekarka stwierdziła, że to stanowczo za wcześnie z moim wieku....
mam pewne przypuszczenia, skąd to się wzięło. ale przekazanie tej informacji lekarce nic nie zmieni.


i tak sobie myślę... w czym mogłabym być wzorem dla córki.....
lepiej abym nie była.
dla jej dobra.