pretty woman

wczoraj oglądałam i jak zwykle - z przyjemnością.

ryczałam jak bóbr.
ale nie z powodu filmu - jest już wystarczająco opatrzony i nie rusza emocji.

beczałam... ponieważ uświadomiłam sobie, że....
nie przypominam sobie, abym kiedyś czuła się piękna, wartościowa.
nie przypominam sobie, abym świadomie odczuwała swoją kobiecość.

odkąd pamiętam... czuję się jak parobek, który ma do wykonania zestaw czynności.
jako nastolatka... kłębek kompleksów przygnieciona poczuciem niższości. sytuacja w domu rodzinnym: ojciec alkoholik i mama na psychotropach tylko pogłębiały we mnie poczucie beznadziejności siebie.
niby zgrabna jak cholera, całkiem ładna.... ale kompletnie bez powodzenia u chłopaków, bez grona koleżanek....
w małżeństwie.... zawartym z lęku, że nikt inny mnie nie zechce...
pamiętam jeden komplement, który mi powiedział mój "ex".
tak. jeden. dlatego pamiętam sytuację. "ale zgrabniocha jesteś"
kiedyś mnie też pochwalił, gdy jechaliśmy samochodem, że na dobry pas wjechałam.
pamiętam, które to było skrzyżowanie.

nie czuję się jak kobieta.
tym bardziej teraz.
starsza, o wiele cięższa, 2 rozmiary większa.  z kształtami, na które nie mogę już patrzeć i nie mogę sobie poradzić z powrotem do normalnej figury.
nadzieje, które kiedyś miałam na ułożenie sobie życia prywatnego i zawodowego... dawno popękały bańkami mydlanymi....
są tylko czynności do wykonania.
nawet nie wiem, jak powinna się zachowywać kobieta czująca swą kobiecość, czująca się piękna i wartościowa. nie ma tego poczucia w moim wnętrzu, w moich myślach.
ja mam zadania: posprzątać dom, zrobić zakupy, robić swoje w pracy i przypadkiem nie liczyć na to, że ktoś doceni. mam dopilnować, aby córa wszystko miała. mam zacisnąć zęby i robić dobrą minę, gdy znowu mi pieniędzy nie wystarczy...
wiem, co mam robić.
właśnie kończy mi się pranie - rozwieszę, posprzątam kuchnię i pojadę do marketu po bułki i wędlinę. zapłacę ratę.
mam nadzieję, że uda mi się wyłączyć myślenie.