niedziela, 31 grudnia 2017

zaczyna się nowe?

nadchodzi zmiana cyferki.

życzę Wam, aby symboliczna zmiana cyferki przyniosła ze sobą zmiany w waszym życiu.
zmiany wyczekane, zaplanowane, niespodziewane, nagłe...
jakiekolwiek by one były - niech przyniosą one dla Was same pozytywy.

ślę Wam wszystkim ciepłe uściski!

no dobra.

i buziaki też :)

sobota, 30 grudnia 2017

nietoperz

tak do mnie mówcie.
:/

od kilku dni w nocy nie mogę spać.
jest godzina 4.32.

a oto moje miasto nocą



nie wiem, co się dzieje.
gdyby teraz była pełnia - zrozumiałabym.
ale jeszcze pełni nie ma.
:/

nie wiem, jak sobie z tym poradzić.
może stresuje mnie powrót do pracy? nie... nie stresuje - to nienajlepsze określenie.
raczej: czuję narastające zniechęcenie do pracy, pomimo tego, że ją lubię.
1-go stycznia idę na 8 rano.
a teraz miałam kilka dni wolnego - po świętach dostałam zgodę na 3 dni urlopu.


siedzę sobie teraz przed monitorem.... nie pisząc przez jakiś czas.
siedzę, bo nie wiem, co robić, gdy wyłączę kompa.
gapię się na ekran w oczekiwaniu na ... no właśnie... przecież nie usnę przed działającym kompem, zwłaszcza, że mam go na kolanach... a jest to "cegła" słusznych rozmiarów.

boję się, że włączy mi się myślenie, że uruchomią się moje tęsknoty, moje obawy, moje kompleksy i to wszystko, co nie daje mi spokoju.
o!
i właśnie chyba wywołałam wilka z lasu.
:(

zaczyna mnie boleć głowa.
rano też będzie niezbyt miło.
tabletki gdzieś leżą, więc śniadanie mam już ustalone.

nic....
kończę pisanie.
może Morfeusz mnie obejmie


wtorek, 26 grudnia 2017

ciąg dalszy nieświąteczności

i tak mi się przypomniał ten utwór....



zaczyna się... niezauważalnie... finezyjnie... i z czasem rośnie... nabiera mocy

mistrzostwo świata.


właśnie robię edit...

no i muszę dodać jeszcze to...



kurczę... pamiętam, jak zaczynałam ich słuchać.... brało się tekst przed oczy... 

poniedziałek, 25 grudnia 2017

muzyka mało świąteczna

tak jak muzyka Kat i słowa ich tekstów (ich trafność) wciąż do mnie wracają
z lat młodzieńczych też ten utwór zawsze do mnie wraca.


:)

niedziela, 24 grudnia 2017

rękodzieło

jakiś czas temu zrobiłam drapaka dla mojej kici :)


mama przywiozła ze wsi pniaczki i sznur - wykonanie było rzeczą banalną. stoi stabilnie.

kicia nawet interesuje się drapakiem i co jakiś czas go używa :)
pierwszy drapaczek z budką do chowania się był całkowicie przez nią ignorowany. najlepszym drapakiem na świecie była moja kanapa. jest teraz w stanie opłakanym. ale co tam. trudno. kicia to członek rodziny. każdy kiedyś robi jakąś destrukcję w domu.
teraz z nowym drapakiem jest szansa na przestawienie się pchlarza do korzystania z pniaczków  i może za rok kupię sobie nową kanapę.

obok drapaka na podłodze jest hit ostatniego miesiąca - pudełko po torcie mojej córci.  dla kici ulubione miejsce pobytu.

a to moje wczorajsze dzieło. i moja kicia :)




udało mi się kupić sensowną małą choineczkę. ledwo wtachałam donicę do domu. ale kto ma sobie z takimi rzeczami poradzić jak nie ja?! :)
 miałam trochę materiałów ozdobnych i wykorzystałam resztkę sznura, który został z obwiązywania drapaka.
po Świętach drzewko trafi na balkon i tam będzie mi oko cieszyło.

córa zadowolona :)

... tak prawdę mówiąc... drzewko kupiłam  z zamiarem docelowym postawienia go na balkonie a nie świątecznym. ja choinek w domu nie potrzebuję.

sobota, 23 grudnia 2017

odpoczynek

od dzisiaj mam wolne.
w pracy pojawię się dopiero 1 stycznia.

pomimo tego, że uwielbiam pracę z klientami, uwielbiam z nimi rozmawiać, pomagać im... czuję się co raz bardziej zmęczona moją pracą. ciągłą kontrolą, co raz to nowymi parametrami, które kierownicy sprawdzają, codziennym tłumaczeniem się na tematy przeróżne.
dobił mnie wczoraj grafik pracy ustalony na luty.
szkoda...
czuję się małymi kopniaczkami popychana przez pracodawcę w stronę decyzji o zmianie pracy.

w lecie zacznę na serio rozglądać się za ofertami.
dlaczego w lecie? - chcę jeszcze na spokojnie zrobić sobie licencjata.


a teraz - odpoczywam!
gdy podjechałam do mamy zawieźć prezenty pod choinkę - od razu zauważyła różnicę w moim wyglądzie.
wczoraj byłam jak skopany pies. dzisiaj już spokojniejsza i bardziej rozluźniona.

niby odpoczywam, ale zaraz zabiorę się za prasowanie -  co tak prawdę mówiąc relaksuje mnie i jest formą odpoczynku :)


melduję, że pozew o podwyższenie alimentów złożony.
o!


niedziela, 10 grudnia 2017

rolerkoster

mam straszne wahania nastroju.
czasami jedno zdanie, błahe wydarzenie potrafi mnie doprowadzić do płaczu, którego nie mogę powstrzymać przez pół dnia.
nawet nie będę opisywała konkretnych sytuacji, bo na samo wspomnienie już mi łzy napływają.
a nie chcę beczeć i nie chcę aby potem przez 2 dni mnie głowa bolała.

dodatkowym, bardzo silnym stresem dla mnie jest.... decyzja o złożeniu wniosku o podwyższenie alimentów. miałam je zasądzone w grudniu 2008.
adwokatka powiedziała, że co 3 lata powinnam składać wniosek. gdybym tak robiła, to już miałabym zdecydowanie większą kwotę.

ale tak to jest...

- należy przecież cieszyć się tym, co się ma !
- należy przecież doceniać to, co się ma !

inne dzieci mają mniejsze alimenty!
inni ojcowie nie płacą!

no to się cieszyłam z tego co mam.
no to doceniałam to co mam.

a teraz wiem, że jestem kretynką!
takie docenianie i cieszenie się z tego co mam przyniosło tylko wymierną finansową stratę dla córki i dla mnie.

to jest jeden z elementów charakteru, którego u siebie nie cierpię.
chciałabym być taką roszczeniową babą, która nie popuści jak nie wywalczy sobie korzyści!


podjęcie decyzji o złożeniu pozwu o podwyższenie alimentów było dla mnie dużym stresem.
wiem, że będzie konflikt, może być "wojenka".... a ja mam bardzo ugodową naturę, nie jestem typem fightera. nie umiem się wykłócać, nie umiem walczyć o swoje. nie cierpię siebie za to.

rozmowa z adwokatką też była dla mnie stresującą sytuacją i bardzo bolesną z uwagi na uświadomienie sobie, że przez mój durny charakter dużo straciłam finansowo.

w mijającym tygodniu bardzo dużo czasu poświęciłam na drukowanie wyciągów, robienie dodatkowych kopii, zbieranie pewnych wiadomości, liczenie przeliczanie układanie wszystkich potrzebnych dokumentów w uporządkowaną całość.

teraz widzę przed sobą 3 grube koperty z papierami. jutro trafią do prawniczki.



ale... gdzieś w tym stresie, gdzieś w tym lęku przed konfrontacją....
gdzieś tam nieśmiało zaczyna się we mnie odzywać mały diabełek.
idealnie pasują tu małe różki w moim obrazku profilowym.
ubodę "ex" tym pozwem niesamowicie. jak on kocha swoje pieniądze! jak nie lubi wydawać ich na cele, które jemu nie służą!
zaczyna we mnie pojawiać się rosnący, jeszcze maleńki ... tak - pojawia się kiełek złośliwości.