i znowu!

wymiękam totalnie!
znowu zaczęło śmierdzieć z gniazdka w dużym pokoju.
ciągle się topią te kostki, które elektrycy tam wciskają.
a teraz jeszcze sprawdziłam, że po wcześniejszym wyłączeniu bezpieczników i włączeniu na nowo - już w ogóle nie mam prądu w obu gniazdkach w ....  kuchni.

gniazdko w dużym pokoju zabezpieczyłam sama.
najpierw wyłączyłam bezpiecznik, założyłam gumowe rękawice i rozkręciłam całkowicie gniazdko.
każdy kabelek wystaje oddzielnie i jest zabezpieczony taśmą izolacyjną.
i aby nikt tam nawet przypadkowo nie dotkną... przykleiłam do ściany w tym miejscu porcelanowy spodeczek.

i niestety... bardziej zaczęło mnie od tego wszystkiego boleć w klatce piersiowej.
właśnie się totalnie rozkleiłam. beczę.
w takich sytuacjach wychodzi ewidentnie moja marność finansowa....
mama mi pomogła w sfinansowaniu naprawy samochodu, dodała trochę na szkolne wydatki...
i teraz też... jeżeli będą jakieś dodatkowe wydatki... pomoże.

ale przecież nie o to chodzi!!!!!
swoje lata już mam a nie jestem w stanie samodzielnie finansowo funkcjonować!
czuję się z tym koszmarnie.
jak jakiś debil, nieudacznik.

tak... oooo... poradziłam sobie z zabezpieczeniem gniazdka....
taaaa.... zaradna jednak jestem.
tylko, że ja wcale nie chcę musieć być taka zaradna!!!!!

co mi po tej zaradności, skoro nie czuję się bezpiecznie finansowo?
coś z tą elektryką jednak trzeba będzie zrobić - i co?
 i dupa.
 odwlekałam to w nadziei, że jednak będzie dobrze po poprzedniej naprawie...
i dupa.
nie jest dobrze.
jednak czeka mnie remont. muszę mieć nowe kable położone.
i nawet już nie chcę brać kolejnego kredytu, bo nie będę miała z czego spłacać.
już przestaję ogarniać....
co mi po "gniazdkowej" zaradności, skoro nie potrafię sfinansować niezbędnych dla domu napraw.

cieszyłam się, że będę mogła podbudować finanse robiąc w pracy w nadgodzinach....
a tu dupa.
cofnęli zgodę.
a ja się jak kretynka cieszyłam, miałam nadzieję, że sobie zapracuję....
 przecież nie chcę, żeby mi ktoś na ładne oczy dawał dlatego tak ciężko mi brać pieniądze od mamy.

ciągle myślę o zmianie pracy na jakąś, gdzie zarobki będą większe...
taaaa.....
tylko jak ktoś ma tyle lat co ja, córę na utrzymaniu i sporo kredytów to ryzykować nie może.
zwłaszcza, że nie mam znajomości, które by mi pomogły...
nie mam też nikogo, kto by mnie utrzymywał w sytuacji, gdyby po jakimś czasie mi umowy , ot tak, nie przedłużyli...

dupa.