sobota, 23 grudnia 2017

odpoczynek

od dzisiaj mam wolne.
w pracy pojawię się dopiero 1 stycznia.

pomimo tego, że uwielbiam pracę z klientami, uwielbiam z nimi rozmawiać, pomagać im... czuję się co raz bardziej zmęczona moją pracą. ciągłą kontrolą, co raz to nowymi parametrami, które kierownicy sprawdzają, codziennym tłumaczeniem się na tematy przeróżne.
dobił mnie wczoraj grafik pracy ustalony na luty.
szkoda...
czuję się małymi kopniaczkami popychana przez pracodawcę w stronę decyzji o zmianie pracy.

w lecie zacznę na serio rozglądać się za ofertami.
dlaczego w lecie? - chcę jeszcze na spokojnie zrobić sobie licencjata.


a teraz - odpoczywam!
gdy podjechałam do mamy zawieźć prezenty pod choinkę - od razu zauważyła różnicę w moim wyglądzie.
wczoraj byłam jak skopany pies. dzisiaj już spokojniejsza i bardziej rozluźniona.

niby odpoczywam, ale zaraz zabiorę się za prasowanie -  co tak prawdę mówiąc relaksuje mnie i jest formą odpoczynku :)


melduję, że pozew o podwyższenie alimentów złożony.
o!


niedziela, 10 grudnia 2017

rolerkoster

mam straszne wahania nastroju.
czasami jedno zdanie, błahe wydarzenie potrafi mnie doprowadzić do płaczu, którego nie mogę powstrzymać przez pół dnia.
nawet nie będę opisywała konkretnych sytuacji, bo na samo wspomnienie już mi łzy napływają.
a nie chcę beczeć i nie chcę aby potem przez 2 dni mnie głowa bolała.

dodatkowym, bardzo silnym stresem dla mnie jest.... decyzja o złożeniu wniosku o podwyższenie alimentów. miałam je zasądzone w grudniu 2008.
adwokatka powiedziała, że co 3 lata powinnam składać wniosek. gdybym tak robiła, to już miałabym zdecydowanie większą kwotę.

ale tak to jest...

- należy przecież cieszyć się tym, co się ma !
- należy przecież doceniać to, co się ma !

inne dzieci mają mniejsze alimenty!
inni ojcowie nie płacą!

no to się cieszyłam z tego co mam.
no to doceniałam to co mam.

a teraz wiem, że jestem kretynką!
takie docenianie i cieszenie się z tego co mam przyniosło tylko wymierną finansową stratę dla córki i dla mnie.

to jest jeden z elementów charakteru, którego u siebie nie cierpię.
chciałabym być taką roszczeniową babą, która nie popuści jak nie wywalczy sobie korzyści!


podjęcie decyzji o złożeniu pozwu o podwyższenie alimentów było dla mnie dużym stresem.
wiem, że będzie konflikt, może być "wojenka".... a ja mam bardzo ugodową naturę, nie jestem typem fightera. nie umiem się wykłócać, nie umiem walczyć o swoje. nie cierpię siebie za to.

rozmowa z adwokatką też była dla mnie stresującą sytuacją i bardzo bolesną z uwagi na uświadomienie sobie, że przez mój durny charakter dużo straciłam finansowo.

w mijającym tygodniu bardzo dużo czasu poświęciłam na drukowanie wyciągów, robienie dodatkowych kopii, zbieranie pewnych wiadomości, liczenie przeliczanie układanie wszystkich potrzebnych dokumentów w uporządkowaną całość.

teraz widzę przed sobą 3 grube koperty z papierami. jutro trafią do prawniczki.



ale... gdzieś w tym stresie, gdzieś w tym lęku przed konfrontacją....
gdzieś tam nieśmiało zaczyna się we mnie odzywać mały diabełek.
idealnie pasują tu małe różki w moim obrazku profilowym.
ubodę "ex" tym pozwem niesamowicie. jak on kocha swoje pieniądze! jak nie lubi wydawać ich na cele, które jemu nie służą!
zaczyna we mnie pojawiać się rosnący, jeszcze maleńki ... tak - pojawia się kiełek złośliwości.



niedziela, 19 listopada 2017

pretty woman

wczoraj oglądałam i jak zwykle - z przyjemnością.

ryczałam jak bóbr.
ale nie z powodu filmu - jest już wystarczająco opatrzony i nie rusza emocji.

beczałam... ponieważ uświadomiłam sobie, że....
nie przypominam sobie, abym kiedyś czuła się piękna, wartościowa.
nie przypominam sobie, abym świadomie odczuwała swoją kobiecość.

odkąd pamiętam... czuję się jak parobek, który ma do wykonania zestaw czynności.
jako nastolatka... kłębek kompleksów przygnieciona poczuciem niższości. sytuacja w domu rodzinnym: ojciec alkoholik i mama na psychotropach tylko pogłębiały we mnie poczucie beznadziejności siebie.
niby zgrabna jak cholera, całkiem ładna.... ale kompletnie bez powodzenia u chłopaków, bez grona koleżanek....
w małżeństwie.... zawartym z lęku, że nikt inny mnie nie zechce...
pamiętam jeden komplement, który mi powiedział mój "ex".
tak. jeden. dlatego pamiętam sytuację. "ale zgrabniocha jesteś"
kiedyś mnie też pochwalił, gdy jechaliśmy samochodem, że na dobry pas wjechałam.
pamiętam, które to było skrzyżowanie.

nie czuję się jak kobieta.
tym bardziej teraz.
starsza, o wiele cięższa, 2 rozmiary większa.  z kształtami, na które nie mogę już patrzeć i nie mogę sobie poradzić z powrotem do normalnej figury.
nadzieje, które kiedyś miałam na ułożenie sobie życia prywatnego i zawodowego... dawno popękały bańkami mydlanymi....
są tylko czynności do wykonania.
nawet nie wiem, jak powinna się zachowywać kobieta czująca swą kobiecość, czująca się piękna i wartościowa. nie ma tego poczucia w moim wnętrzu, w moich myślach.
ja mam zadania: posprzątać dom, zrobić zakupy, robić swoje w pracy i przypadkiem nie liczyć na to, że ktoś doceni. mam dopilnować, aby córa wszystko miała. mam zacisnąć zęby i robić dobrą minę, gdy znowu mi pieniędzy nie wystarczy...
wiem, co mam robić.
właśnie kończy mi się pranie - rozwieszę, posprzątam kuchnię i pojadę do marketu po bułki i wędlinę. zapłacę ratę.
mam nadzieję, że uda mi się wyłączyć myślenie.




niedziela, 12 listopada 2017

święto

dla mnie 11 listopada ma inny wymiar.

moja córcia ma wtedy urodziny! :)
właśnie skończyła 16 lat!

rośnie mi mądra, wspaniała i śliczna dziewczyna!

niedziela, 5 listopada 2017

nijakość

jest nijako.

dni mijają.
każdy podobny do siebie.
w pracy ... maskara. nawet nie chce mi się o tym myśleć a tym bardziej o tym pisać.
jestem tym chaosem zmęczona. i to bardzo.
ten bałagan, dezinformacja, pomiatanie pracownikami... odbiera ostatnią chęć do pracy i motywację, aby się starać...
dobrze, że ekipę ludzi w grupie mam świetną.
kolega stwierdził, że to co się u nas dzieje to Bareja w szczytowym momencie twórczości.
ratuje nas poczucie humoru.

dzień za dniem.
dzień za dniem.
dzień za dniem.
dzień za dniem.
dzień za dniem.

ustawiczną radością dla mnie jest moja córcia.


ja?
dzień za dniem.
dzień za dniem.
emocjonalna szarość.
dzień za dniem.
nawet nie wiem, co mogę zrobić.
dzień za dniem.
dzień za dniem.
karlejąca nadzieja.

sobota, 21 października 2017

poniedziałek, 16 października 2017

zdechlak

to o mnie.

we wrześniu niby leczyłam zatoki. nawet sobie poprzebywałam na L4.
pierwszy tydzień brania augmentinu - tylko mi się pogarszało. w drugim tygodniu dostałam inny antybiotyk i zaczęło puszczać.
dodatkowo zaczęłam sobie chodzić po lekarzach z moimi różnymi innymi dolegliwościami....
jakoś się tego zbiera ostatnio.
sypię się....
mam kilka tabletek do codziennego łykania :/

w sobotę w pracy zaczął mnie męczyć katar i seryjne kichanie. i ból gardła. wieczorem miałam kichaniowy armagedon.
w niedzielę katar zniknął. tak sam z siebie zniknął.
zostało ogólne przytłumienie, pobolewanie gardła i pewien większy wysiłek w artykułowaniu głosu.
w aptece kupiłam sobie nowy termometr....
kilka pomiarów w ciągu dnia...
wychodziło zawsze coś około 35,4.
zanotowałam nawet imponujący wynik 35,1
coś podejrzanie mi to wszystko wyglądało i dałam mojej D. do zmierzenia... u niej było jak książka medyczna przykazuje. 36,6.

dzisiaj byłam u lekarki. wzięłam tydzień L4. ledwo wdrapałam się na piętro do przychodni.
teoretycznie dałabym radę pracować.
tylko...
po co się wysilać?
czy kiedykolwiek ktoś moje dotychczasowe zaangażowanie w pracę docenił? nie.