aż dziwne

dziwne jak nic.
a co takiego?

... że jakoś ostatnio dobrze się czuję.
nie biorę przecież dopalaczy (czyt. antydepresantów).
i mam dobry humor.
finansowo jestem w czarnej doopie u wielkiego czarnego murzyna....
to taka w zasadzie norma. :/
....no... nieee..... to  nie jest tak, że się do tej dooopy przyzwyczaiłam.
zdecydowanie nie.
doskwiera mi ciągły brak kasy, generalnie czuję się z tym deficytem i długami masakrycznie.... ale jakoś ostatnio nie czuję z tego powodu ściśniętego gardła i takiej bezradności pod tytułem:" a co będzie, gdy się rozchoruję (lub córa) i nie będę miała za co leków kupić?"

i jakoś tak... nie jestem wewnętrznie rozdygotana, nie chce mi się beczeć.
czarniejące myśli w głowie się nie plączą.

ostatnio nawet koleżanka w pracy wyraziła zdziwienie: Dorotka, a co ty tak dawno nie beczałaś?
a ta koleżanka to bardzo fajny osobnik.
ostatnio zaczęłam spisywać jej powiedzonka.
oto pierwsze:
przychodzę kiedyś do niej i pytam się: jak tam, Kasia?
a ona do mnie, takim fajnym, kobiecym głosikiem:
- oj... chujowo, Dorotka, chujowo.....

ciąg dalszy powiedzonek Kasi będzie :)
( a w zasadzie 2 kolejne już mam, ale nie powiem. będę dozować)

a że dzisiaj w pracy były przekazywane nam pewne  informacje.... więc opis stanu rzeczy wyrażony przez Kasię, jest adekwatny.  - a mnie to bawi :)

a wracając do mojego zadziwienia swoim dobrym humorem.
tak.
dziwię się.
nie powinnam, ale się dziwię.
powinnam się cieszyć - co też czynię.
ale jednak z nutą zadziwienia.


w poniedziałek jedziemy na drobne szkolenie.
hotel... wychodzi na to, że będzie luksusowo.
mamy mieć szkolenie sprzedażowe.... prosiłyśmy o trenerów zewnętrznych.... a wychodzi na to, że będą nasi... a wśród nich taka jedna dziunia.
i jakaś impreza będzie. :)