ale mnie sieknęło... czyli.... łatwiejsza jestem :D
generalnie - jak jestem "dziabnięta" to jestem taka trochę śmieszka. upijam się na wesoło :) i faktycznie taka bardziej przytulaśna jestem :)
ekhm... ten właściwy facet nie musi mnie wprowadzać w stan ekonomiczności :) będę na skinienie palcem.
no ale cóż. jak się nie ma pod ręką, tego co się chce... to można sobie poteoretyzować.
czy to dobrze, że PiS wygrał?
nie mam pojęcia.
nie jestem ekonomistką. nie jestem prawniczką.
czy oni dają dobre rozwiązania dla ludzi i kraju? - nie wiem.
i prawa i lewa strona polityczna mają swoich fachowców, specjalistów, ekspertów i profesorów....
są ogólnie znane w mediach "profesorskie" nazwiska w dziedzinie ekonomii i prawa - te nazwiska nigdy zgodnie mówić nie będą.
a kimże ja jestem, aby oceniać która z tych mądrych głów jest mądrzejsza?
w zeszłym roku, ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, okazało się, że w kwestiach diagnozy problemów rodziny i niskiej demografii, powodów emigracji zarobkowej - zgadzam się z PiS co do "przecinka".
zrobili kiedyś taką specjalną konferencję prasową poświęconą tej tematyce.
... niespodziewanie... okazało się, że się zgadzam.
natomiast...
czego się boję?
poprzednia władza klęczała przed episkopatem posłusznie.
obecna władza przed episkopatem będzie leżała plackiem na ziemi.
boję się ludzi ogarniętych manią prześladowczą.
cóż....
pożyjemy i zobaczymy, jak się będzie żyło rozwiedzionej ateistce w kraju rządzonym przez PiS.
Facebook mnie dopadł.
uciekałam, unikałam, nie chciałam, nie czułam takiej potrzeby.
a z racji przebywania w grupie studenckiej i potrzeby komunikowania się....
... zostałam zmuszona.
i jakoś podchodzę do tego z dystansem.
jak do jeża.
ciężko mi idzie ogarnianie takich rzeczy.
generalnie wolę swoje blogowe niebo. spokojniej się tu czuję.
mam wrażenie, że ten facebook... śmiga dla mnie za szybko, za aktywnie. tam się więcej dzieje, więcej pojawia się ludzi.
a może to tylko taka irracjonalna obawa przed "strasznym" nowym?
jakoś zimno mi od środka.
po wykładzie na uczelni, obiedzie w domu... musiałam się położyć przespać.
ale nadal czuję chłód, mam chłodne dłonie, stopy. i tak lecąc po całkoształcie jakiegoś ciepełka by mi się przydało.
jestem teraz mieszanką zmęczenia, rozczarowania, zniesmaczenia tym co dzieje się w pracy.
wycieka gdzieś ze mnie energia.
jakoś tak... nijak się robi.
czuję swoją marność.
nawet pisać mi się nie chce....
o tym, jak "ex" traktuje córę
o prawie spaleniu patelni
o "studiach"
o marności walki z nadkilogramami
o marności moich finansów
o wykorzystaniu resztek zdolności kredytowej
o niknącej nadziei
o tęsknotach
tak.
uśmiecham się.
żartuję.
tak jak to bywa zazwyczaj.