niedziela, 1 maja 2016

znowu wypłynęło to pytanie

w sobotę po pracy byłam w knajpce.
umówiliśmy się z ludkami z pracy.
fajnie było. :)

potem odwoziłam koleżankę... na.... seks do jej nowego faceta. wychodząc z knajpki pochwaliła się wszystkim :)

i jak jechałyśmy, to zaczęłyśmy gadać o sprawach różnych no i oczywiście zeszło na facetów.

spytała się: dlaczego ciągle jesteś sama? dlaczego nie poszukasz sobie faceta?
ja: a jak? co mam zrobić? tak praktycznie?
ona wstępnie: nnnooo... nie wiem.
potem rzuciła hasło zakrapianych imprezek.

a skąd ja to mam, kurna, wiedzieć???? dlaczego nie mam?
może widać jakaś wybrakowana jestem? nigdy nie miałam powodzenia u chłopaków, czy teraz mężczyzn.

ona jest po rozwodzie, ma 2 dzieci. jest niska i dosyć pulchna. jakoś w zeszłym roku naszła nas (dziewczyny w pracy) myśl, że M. jest w ciąży. M. chodzi ubrana jakby w workach, ma mizerne włosy zazwyczaj przetłuszczone, nawet po jej twarzy widać, że lubi alkohol i się zabawić.
stwierdziła, że trzeba mnie zacząć zapraszać na zakrapiane imprezki do knajp.
ona zawsze tak znajduje facetów.

tylko jakoś... takoś... takie klimaty mi kompletnie nie odpowiadają. nie zamierzam się wdrażać w takie opcje.


pracuję, chodzę do sklepów, na basen, na siłownię, na studia.
nie siedzę zamknięta w domu. nawet do kafejki, od wielkiego dzwonu, pójdę.
nooo... niestety... nigdy nie dorobiłam się towarzystwa, któremu zależałoby na mojej obecności.
takich jak ja się nie lubi na imprezach: spokojna, nie pali, pije z wielkim umiarem albo wcale, szaleństw nie wymyśla.


i wciąż pozostaje pytanie:
JAK ZNALEŹĆ SOBIE FACETA?

...ale takiego fajnego i w przystojności mi odpowiadającego, takiego faceta do życia..

... bo faceta na SAMO bzykanie to nie problem, no ale nie o to chodzi przecież.
 ma być i do życia i do porozmawiania i  TEŻ do bzykania odpowiedni, to rzecz oczywista ;)










środa, 20 kwietnia 2016

chrześcijańska armia ???


nieco oniemiałam czytając:

http://wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,19950717,dziesiec-przykazan-w-sluzbie-ojczyzny-resort-macierewicza-brnie.html#BoxNewsImg


nie ogarniam już....

to będą mogli strzelać?
a może stojąc naprzeciw wroga pomodlą się i nadstawią drugi policzek?

chrześcijaństwo gwarantuje moralność??? od kiedy? bo nie zauważyłam....

z tego kraju zaczyna się robić... sama nie wiem... jakaś koszmarna karykatura....

brak mi słów.

niedziela, 10 kwietnia 2016

marność

czuję swoją marność.

nie.
nie jest to teraz depresyjna pisanina.
ostatnio mam sporo energii w sobie. nie czuję w sobie takiej irracjonalnej, skręcającej moje wnętrze płaczliwej bezsilności.
wiem, że idę do przodu. daję radę.

ale czuję w sobie marność.
tak na spokojnie ... siedzę i myślę od jakiegoś czasu.

od mojej marności jest jeden wyjątek.
choć to w zasadzie nie dotyczy "mojej marności"
ten wyjątek jest osobnym bytem.

to moja córcia.
jest najwspanialszą istotką na świecie.
tak... udała mi się. jestem z niej niesamowicie dumna.

natomiast ja...


w ostatnich miesiącach troszkę się zawzięłam i zaczęłam piec jakieś proste "placki" (czyt. ciasta). nawet szarlotki 2 upiekłam.
a ostatnio przyszedł "efekt uboczny"
... dostałam rachunek za energię.
załamałam się nieco.
i zrobił się dla mnie spory problem .

tak sobie ostatnio siadłam patrząc na rachunek...
smutna to refleksja.
niby powinnam do czegoś już w życiu dojść. jakąś stabilizację powinnam mieć.
czy czuję stabilizację?
nie.
czuję się jak mrówka faraonka. którą ostatnio palcem rozgniotłam.

i znowu naszły mnie myśli wielotematowe.
w czym mogę być wzorem dla swojej córki?
jedynie w tym, jak starać się dobrze utrzymywać wzajemne relacje. jak okazywać nasze wzajemne uczucia.
wiem. mówię: tylko tyle. ale to też aż tyle.

w czym więcej mogę być wzorem?
w czym więcej chciałabym być wzorem?
w niczym.
stanowię antywzór.
w każdej dziedzinie życia mogę jej powiedzieć: nie rób tak jak ja!
i tak jej też mówię.
nie może postępować jak ja. bo do niczego w życiu nie dojdzie.



znowu zaczynam robić plan naprawczy.
ciekawe, jak długo wytrwam w zintensyfikowanym wysiłku fizycznym.
kilogramy mi przybywają. :(
nie cierpię na siebie patrzeć.
przydałoby mi się jakieś nowe ubrania kupić.... te co mam zaczynają się robić co raz ciaśniejsze. kolejnej kurtki nie jestem już w stanie zapiąć.
no tak....
tylko za co sobie coś kupię, skoro ciężko mi znaleźć pieniądze na opłacenie rachunku za prąd.
a córa mi przecież rośnie i kasa na nią idzie...
a ja już nie wyrabiam.

tak.... z moich obserwacji wynika, że tylko ludzie, którzy kasę mają, mówią, że ona nie ma takiego znaczenia, że inni niepotrzebnie przywiązują do niej nadmierną wagę...
tak... jak sobie wezmę rachunek za energię to sobie o tym pomyślę.
albo pomyślę sobie o tym, gdy już z ostatniej kurtki "wyrosnę", a córci będę kupowała książki do szkoły, a potem buty na jesień, buty na zimę, kurtkę.... a jeszcze po drodze będzie do wykupienia w aptece niejedna recepta... tak. zdecydowanie wtedy sobie o tym przypomnę.

dalej ta sama fatalna praca. perspektyw brak. podwyżek brak.
po rozliczeniu PIT-u zauważyłam nawet że w 2015 zarobiłam mniej niż w 2014.
tak. w rubryczce dochód 3500zł mniej. jak to możliwe? w 2015 mniejsze premie i brak możliwości pracy w nadgodzinach.
generalnie wmawiam sobie, że zrobienie sobie licencjata coś zmieni.
ale realnie zdaję sobie sprawę...
latka lecą. młodsza i ładniejsza, zgrabniejsza się nie robię. wręcz odwrotnie.
znajomości nie mam, więc na lepszą pracę szans brak.


odezwał się kolega...
ten od którego samochód kupiłam.
podtrzymuje ofertę. chętnie by się ze mną spotkał nie jeden raz.
a ja podtrzymuję wcześniejszą decyzję - nie chcę być jego kochanką.
... czy w przyszłości tylko takie propozycje mnie czekają?
innych brak.
jakichkolwiek brak.
a teraz to już nie liczę na cokolwiek z kimkolwiek.
nie czuję się jak kobieta.
czuję się jak tyjąca baba, której latka już lecą.
zwłaszcza, że zaczynają mnie łapać pewne babskie dolegliwości...
lekarka stwierdziła, że to stanowczo za wcześnie z moim wieku....
mam pewne przypuszczenia, skąd to się wzięło. ale przekazanie tej informacji lekarce nic nie zmieni.


i tak sobie myślę... w czym mogłabym być wzorem dla córki.....
lepiej abym nie była.
dla jej dobra.




piątek, 1 kwietnia 2016

... co się dzieje?...

tak w zasadzie tego się spodziewałam.
czego?
a tego, co się w kraju dzieje.

kraj wyznaniowy pełną gębą się robi.
kasy na kościół skąpić nie będą. innym zabiorą, ale kościół dostanie na co chce.
teraz jeszcze kościół, jako największy posiadacz ziemski, będzie sobie mógł swobodnie ziemią handlować.  a inni - pełna kontrola i zakazy.

a kwestia aborcji.... spodziewałam się tego. i boję się, że katolicki  fanatyzm może doprowadzić do tego, że ten projekt zostanie zatwierdzony.

"od poczęcia do naturalnej śmierci"

niejednokrotnie już o tym pisałam.

to już po poczęciu możemy składać wniosek o nadanie numeru pesel?

a jak kobieta po poczęciu poroni - czy będzie wszczynane śledztwo w sprawie zabójstwa? bo przecież mogła świadomie prowadzić niezdrowy tryb życia, aby doprowadzić do poronienia....


a jak kobieta ma kilkoro dzieci... a  kolejna ciąża stwarza realne zagrożenie jej życia.... to co? należy poświęcić jej życie i osierocić jej dotychczasowe dzieci?
czy w takiej sytuacji obrońcy życia będą łożyć na utrzymanie sierot?
a gdy są, częste przecież, ciąże pozamaciczne?

kobieta ma być dodatkowo karana ciążą będącą wynikiem  gwałtu ? ma przechodzić wielomiesięczną traumę?
albo ma mieć świadomość, że płód jest poważnie uszkodzony, zniekształcony...
a gdyby ciąża z gwałtu, zdeformowany płód... gdyby to  przytrafiło się ukochanej córeczce, żonie, matce jednego z "pisowców"???


tak to jest gdy religijni fanatycy zaczynają rządzić. kobieta dla takich jest nikim/niczym. jest workiem do "przechowywania " dzieci i z jej zdaniem/zdrowiem nie trzeba się liczyć.
i co koszmarne są też przecież kobiety, które są takimi chorymi fanatyczkami?

a tak swoją drogą zastanawiam się...
skoro w Polsce 95% ludzi to katolicy... to w czym kościół widzi problem? może powinni zacząć widzieć ten problem w sobie? wystarczy, aby zabrali się uczciwie do roboty i nauczali ludzi... i wtedy prawdziwi katolicy z aborcji by nie korzystali.


to jest mądry wywiad z lekarzem m.in. o lekarzach-fanatykach religijnych:


a naturalna śmierć?
powinien w takim razie być wprowadzony również zakaz wykonywania wszelkich operacji ingerujących w naturalność organizmu ludzkiego.
jeżeli rodzi się dziecko z wadą serca (ot widać taka wola waszego boga) - to niech sobie umrze.
potrzebny przeszczep nerki, serca? bo co? bo człowiek umrze? - no to niech zgodnie z naturą umiera!!!
zawał? - twój bóg cię człowieku wzywa do siebie!!! - zgodnie z naturą umieraj!



a tak na bieżąco:
program 500+ - Szydło się wypowiada, że dużo dzieci to inwestycja... że trzeba mieć dużo dzieci.... że duże wielopokoleniowe rodziny cą cacy... i takie tam pochwały wielodzietności.
i wszyscy "pisowcy" zachwalają rodziny wielodzietne, widząc w nich ratunek dla kraju.

a ile dzieci ma Pani Szydło?
ile dzieci ma Kaczyński? 
śp. Prezydent postarał się aż o 1 córkę, wkrótce po raz kolejny rozwódkę.
a Pawłowicz?
a inni? jaki jest ich wkład w poprawę demografii?

piątek, 11 marca 2016

infantylnie

tak.
to o mnie.

kiedyś miałam 3 podejścia do oddawania krwi, ale udało się tylko raz, ponieważ nieco za słabe były wyniki.
ale tak w zasadzie to dobrze że tylko tyle, bo wtedy dowiedziałam się, że choruję na boreliozę. więc moja krew tylko szkodziła. :(
a teraz wcale krwi nie mogę oddawać z powodu popsutej tarczycy.
i na prawdę czuję z tego powodu żal. i taki, jakiś smutek.
w tym tygodniu poszłam do punktu krwiodawstwa, ponieważ chciałam się zgłosić na dawcę szpiku.
no i niestety.
tarczyca znowu zrobiła szlaban.
nic z tego.

strasznie było mi przykro z tego powodu.
tak bardzo mi na tym zależało.
może za bardzo.

 to dziecinne.
niby "stara baba" jestem...
ale tak mnie w gardle żal ścisnął...
taka żałość ogarnęła.
normalnie mi łzy w oczach stanęły.

ale ja tak mam.
o beczenie u mnie łatwo.

wtorek, 8 marca 2016

szarpnięcie nerwa

dzisiaj była sprawa w sądzie dotycząca odrzucenia spadku (czyt. długów) po bracie mojego ojca.

będąc w pełni świadomą swoich czynów - postanowiłam nie dzwonić do "ex" z przypomnieniem o terminie sprawy. w trakcie małżeństwa byłam dla niego sekretarką przypominającą o wielu sprawach. ... bo jak mu nie przypomniałam i czegoś nie zrobił... to była moja wina... bo mu powinnam przypomnieć
 a teraz już tą sekretarką być nie muszę. i nawet miałabym sama do siebie pretensje, gdybym mu znowu o czymś przypomniała.

sprawa miała się zacząć o 8.30

o 8.29 zadzwoniłam do "ex" z pytaniem gdzie jest.
usłyszałam:
- o kurwa! sprawa w sądzie! zapomniałem! o której ma być?
- właśnie teraz.
- o kurwa!

baran miał szczęście, ponieważ sędzina przyszła pół godziny później a przede mną była jeszcze jakaś kobieta i brat w dokładnie takiej samej sprawie jak ja.
baran zdążył.
ale czy usłyszałam jakieś przepraszam?

powiedziałam mu dosyć spokojnie acz stanowczo kilka zdań co o jego zachowaniu myślę.
a on?
- no co? no zapomniałem.
nawet nie raczył na mnie popatrzeć i tylko obrażony furknął na mnie z lekceważeniem:
- już skończ z tym komentowaniem!

na co też usłyszał kilka "miłych" słów ode mnie.

odzywał się do mnie lekceważąco, z wyższością nawet nie patrząc w moją stronę.

... może powinnam mu jeszcze podziękować, że raczył przyjść????

po sprawie usłyszałam na odchodne  tylko krótkie: sorki, nie mam dla siebie wytłumaczenia.

piątek, 4 marca 2016

Wałęsa

z pewnością jest symbolem zmian w Polsce.
wg mnie nikt nie ma prawa temu zaprzeczyć.
natomiast jaka powinna być ocena jego działań... cóż ... wersji jest wiele i są one zmienne.
w tamtych czasach byłam kurduplem - pamiętam tamte czasy z poziomu huśtawki i sanek.

jak odbieram Wałęsę teraz? patrzę na niego, jak na człowieka a nie historyczny symbol.

a raczej "patrzę".
bo patrzeć na niego i słuchać go ... noooo... nie jestem w stanie.


oglądałam wywiad jaki z nim przeprowadziła ostatnio Monika Olejnik.

jest... ekhm....
megalomania go rozsadza.
rozbujałe ego już się nie mieści w jego ciele i umyśle. i w kadrze kamery też się nie mieściło.

jest dla mnie prostym gościem po zawodówce.
niby powinien nabrać jakiejś ogłady, dobrego wychowania i prawidłowego sposobu wysławiania się.
:/
ciągle było słychać: JA!
JA!       JA!        JA!
                                                   JA!         JA!    JA!

on sam walczył, on negocjował. on wszystko przewidział. on wymusił obecność przedstawicieli kościoła, bo wiedział co będzie dalej. on był za odważny.



czytałam biografię Danuty Wałęsowej. moja mama też czytała.
napisała, że mąż często wygrywał w totolotka. i jakimś trafem wtedy, gdy były potrzebne pieniądze.
mieli do swojej dyspozycji dwa mieszkania połączone w całość. a sama wiem, że w tamtych czasach na takie profity mogli liczyć ludzie dobrze ustawieni.... w moim bloku połączone w ten sposób dwa mieszkania miał prezes jakiegoś państwowego przedsiębiorstwa.
wozili Wałęsową samochodem po świniaka....
... oj.... było w tej książce wiele zastanawiających rzeczy (teraz już nie pamiętam konkretów).
 i rodzice potwierdzali, że bez zgody władz pewne sprawy nie mogły mieć miejsca. również  bez ogromnych pieniędzy przesyłanych z zachodu i z Watykanu.

dla mnie przebieg tamtych wydarzeń to jedna wielka fikcja modyfikowana wedle bieżących potrzeb. zbyt wiele osób ma interes w tym, aby wydarzenia były przedstawiane w ten a nie inny sposób.



ps.
mój ojciec jest bardzo podobny do Wałęsy. fizycznie i z zachowania, sposobu mówienia. też ma przerośnięte ego.